Welk pad loop jij?

Ben je op zoek naar meer verdieping of heb je het gevoel stil te staan of vast te zitten?

Mijn motivatie/verlangen is het aanwakkeren van het hart, de energie en het licht bij anderen. Vaak nog zonder woorden raak ik emoties aan. Het maakt mij blij om te zien dat het door dicht bij mezelf te zijn gaat stromen bij de ander. We voelen vaak wel dat er iets moet veranderen en dan is het fijn om daar hulp bij te vragen. Je hoeft het niet alleen te doen. Mijn naam is Saskia Beijer, coach en trainer. Lees hieronder mijn persoonlijke verhaal.

        Coachingvragen/thema’s

  • Ik loop vast in mijn werk, mijn relatie, met mezelf

  • Ik vind het lastig om mijn grenzen aan te geven

  • Ik voel mij steeds zo gejaagd en onrustig

  • Ik heb last van behoefte aan controle

  • Ik heb last van een trauma (eenmalig), bijvoorbeeld een bevallingstrauma

  • Ik wil graag hulp bij mijn rouwproces of onverwerkte rouw

  • Ik vind het moeilijk om bij mijn gevoel te komen

  • Ik vind het lastig om echt contact te maken

  • Ik laat mijzelf niet echt zien

  • Ik zou meer mijn hart en hoofd willen verbinden

Werkervaring

Stone Tower
"Het leven wordt voorwaarts
geleefd en achterwaarts begrepen"

                                   Kierkegaard

Wie ben ik

Mijn persoonlijke verhaal

Mijn naam is Saskia Beijer, ik ben uit 1968, mijn twee volwassen dochters wonen nog gezellig bij mij.

Als oudste kind groeide ik op met een moeder die liefdevol was en tegelijkertijd heel onvoorspelbaar in haar gedrag. Ze was heel lief en zorgzaam, maar ook  jong en onzeker. Ze kon van heel lief ineens boos, woedend of verdrietig zijn. Op mijn derde gingen mijn ouders uit elkaar omdat mijn moeder een relatie kreeg met iemand anders en vertrok mijn vader van de een op de andere dag. Een aantal jaren had ik geen contact met hem. Later begreep ik  dat daar een liefdevolle gedachte achter zat, die ik als klein meisje van drie niet begreep.

De nieuwe man van mijn moeder werd voor mij een vaderfiguur. Ik paste mij erg aan hem aan om niet afgewezen/verlaten te worden. Hij was de stabiele factor in mijn leven. Mijn moeder is overleden toen ik 13 jaar was. We waren met vier meisjes. Mijn jongste zusje was 3. Ik voelde mij verantwoordelijk voor mijn zusjes en wilde mijn tweede vader ondersteunen. Er werd mij ook al jong veel verantwoordelijkheid gegeven. Ik heb hierdoor al vroeg geleerd heel zelfstandig te zijn en te zorgen voor anderen. Ik kan mij goed afstemmen op anderen en inschatten wat zij nodig hebben. Ik gaf vooral en voelde mij daarbij goed. Hulp vragen of ontvangen vond ik erg moeilijk.

Ik ben rustig, kan mij onzichtbaar maken maar ook de leiding nemen indien nodig.  Men voelt dat ik niet snel een oordeel heb.

Dit kwam thuis en tijdens werk goed van pas.

De andere kant van de medaille was dat ik moeilijk nee zei, geen grenzen kon voelen of aangeven en dat ik zo bij de ander was dat ik soms niet wist wat ik zelf voelde.

Hier liep ik tegen aan tijdens mijn werk, maar ook tijdens mijn huwelijk en met mijn kinderen. Na mijn scheiding ben ik  goed voor mijzelf gaan zorgen en veel gaan ontdekken. Ik heb een lange reis gemaakt, waardoor ik mij nu heel krachtig, gegrond en in balans voel. In het verleden heb ik wel eens psychologische begeleiding gehad. Daar bleef ik veel te veel in mijn hoofd en zei vooral wat ik dacht dat de ander van mij verwachtte. Om bij mijn gevoel te komen had ik een andere soort begeleiding nodig, meer lichaams- en ervaringsgericht. Phoenix (3-jarige coachopleiding NLP, Systemisch Werk en Transactionele Analyse), Lichaamswerk, Ayahuasca, meditaties, reiki, integrale massages, rebalancing massages, breathwork met emotioneel lichaamswerk gecombineerd hebben mij veel gebracht. Ik weet wie ik werkelijk ben, wat ik voel, wat ik verlang. Ik ben ervan overtuigd dat ik altijd zal blijven leren en leerling van het leven zal zijn. Bepaalde thema’s komen steeds terug. Het verschil is dat ik ze sneller herken en kan kiezen om op een andere manier te reageren. Ik merkte dat door bij mijzelf te zijn, verbonden te zijn met mijn kracht, mijn verhaal, een groter geheel, ik veel meer aan anderen kan geven. Niet ten koste van mijzelf, maar door anderen te raken in het hart en het verlangen in henzelf te herkennen.

IMG_4656.JPG.jpeg

"We verstoppen ons om gevonden te worden"

Logo%252520MAWU_edited_edited_edited.png
Wie ben ik

Mijn persoonlijke verhaal

Ik stel mij graag aan je voor. Mijn naam is Saskia Beijer (1968), moeder van twee volwassen dochters die nog gezellig bij mij wonen.

Als oudste kind groeide ik op met een moeder die liefdevol was en tegelijkertijd heel onvoorspelbaar in haar gedrag. Ze was heel lief en zorgzaam, maar ook jong en onzeker. Ze kon van heel lief ineens boos, woedend of verdrietig zijn. Op mijn derde gingen mijn ouders uit elkaar, omdat mijn moeder een nieuwe relatie kreeg, en vertrok mijn vader van de ene op de andere dag. Een aantal jaren had ik geen contact met hem. Later begreep ik dat daar een liefdevolle gedachte achter zat, die ik als klein meisje van drie niet begreep.

De nieuwe man van mijn moeder werd voor mij een vaderfiguur. Ik paste mij erg aan hem aan om niet afgewezen/verlaten te worden. Hij was de stabiele factor in mijn leven. Mijn moeder is overleden toen ik 13 jaar was. We waren met vier meisjes. Mijn jongste zusje was 3. Ik voelde mij verantwoordelijk voor mijn zusjes en wilde mijn tweede vader ondersteunen. Er werd mij ook al jong veel verantwoordelijkheid gegeven. Hierdoor heb ik vroeg geleerd heel zelfstandig te zijn en te zorgen voor anderen en kan ik mij goed afstemmen op anderen en inschatten wat zij nodig hebben. Ik gaf vooral, en voelde mij daarbij goed. Hulp vragen of ontvangen vond ik erg moeilijk.

Ik ben rustig en kan mij onzichtbaar maken, maar ook de leiding nemen indien nodig. Mijn omgeving voelt dat ik niet snel een oordeel heb.

Dit kwam thuis en tijdens werk goed van pas.

De andere kant van de medaille was dat ik moeilijk nee zei, geen grenzen kon voelen of aangeven en dat ik zo bij de ander was dat ik soms niet wist wat ik zelf voelde.

Hier liep ik tegenaan tijdens mijn werk, maar ook tijdens mijn huwelijk en met mijn kinderen. Na mijn scheiding ben ik goed voor mijzelf gaan zorgen en veel gaan ontdekken. Ik heb een lange reis gemaakt, waardoor ik mij nu heel krachtig, gegrond en in balans voel.

In het verleden heb ik wel eens psychologische begeleiding gehad. Daar bleef ik veel te veel in mijn hoofd en zei vooral wat ik dacht dat de ander van mij verwachtte. Om bij mijn gevoel te komen had ik een andere soort begeleiding nodig, meer lichaams- en ervaringsgericht. Phoenix (3-jarige coachopleiding NLP, Systemisch Werk en Transactionele Analyse), Lichaamswerk, Ayahuasca, meditaties, reiki, integrale massages, rebalancing massages, breathwork met emotioneel lichaamswerk gecombineerd hebben mij veel gebracht. Ik weet wie ik werkelijk ben, wat ik voel, wat ik verlang. Ik ben ervan overtuigd dat ik altijd zal blijven leren en leerling van het leven zal zijn. Bepaalde thema’s komen steeds terug. Het verschil is dat ik ze sneller herken en kan kiezen om op een andere manier te reageren. Ik merkte dat door bij mijzelf te zijn, verbonden te zijn met mijn kracht, mijn verhaal, een groter geheel, ik veel meer aan anderen kan geven. Niet ten koste van mijzelf, maar door anderen te raken in het hart en het verlangen in henzelf te herkennen.

Werkervaring

Ooit werkte ik als verpleegkundige in de psychiatrie waarna een aantal jaren op kinderoncologie. Hier heb ik veel kinderen en hun ouders begeleid in de laatste levensfase. De ouders begeleidde ik ook bij het rouwproces. Verder werkte ik een jaar in een ziekenhuisje in India, waar ik in aanraking kwam met de uitersten van het leven en ik er voor koos om verloskundige te worden. In totaal heb ik 25 jaar als verloskundige gewerkt. Een aantal jaar hiervan maakte ik deel uit van een maatschap in Amsterdam en begeleidde veel thuisbevallingen. De laatste 18 jaar werkte ik in een Academisch Ziekenhuis in Amsterdam waar mijn werk bestond uit het begeleiden van zwangerschappen, baringen en kraambedden van vrouwen met een medische indicatie. Vaak moeilijke omstandigheden waar naast blijdschap ook veel verdriet speelde. 

Het begeleiden van vrouwen na een traumatische bevalling heeft altijd mijn bijzondere aandacht gehad. Volgens mij is daarvan het nemen van tijd en luisteren naar het verhaal een nauwelijks te overschatten onderdeel. Ditzelfde geldt voor ouders die hun kind verliezen. Ruimte geven voor hun verdriet, luisteren en informatie aanreiken over de mogelijkheden die er zijn voor het afscheid, zijn dan essentieel.

Behalve de verloskundige begeleiding ben ik mij gaan inzetten voor een veiligere zorg en een betere samenwerking van medische teams. Samen met een aantal mensen zette ik trainingen op voor multidisciplinaire teams in het ziekenhuis: specialisten, artsen in opleiding, verloskundigen, verpleegkundigen en studenten. In die trainingen werden samen met acteurs of in een simulatie lab, acute situaties nagebootst. De nadruk bij de nabespreking lag op een effectievere manier van samenwerken en duidelijke communicatie.

Ik voel mij bevoorrecht dat ik aanwezig mocht zijn bij de meest persoonlijke en intieme ervaringen in iemands leven, namelijk bij geboortes en overlijden. Het heeft mij ook geleerd dat verdriet en geluk soms heel dicht bij elkaar liggen. Hierom wikkelt zich ook de rode draad in mijn leven, de behoefte aan echt contact en intimiteit.